رواية

كوباني

الفاجعة والربع

جان دوست

لم تعد الأنقاض المتراكمة خارجاً ولا تلك المشاهد المؤلمة تؤثر فيه. أدار ظهره لبيته وألقى نظرة على الشارع المستقيم الممتد من منطقة قريبة من سكة الحديد في الشمال وحتى سفح هضبة مِشْتَنُور جنوباً. رأى الشارع خالياً إلا من الصمت والخراب. جدران تئن وأبواب تنادي على من غادروها. انهار آخر جدار في روحه فاتخذ مسجد سَيْدا بيتاً له واعتكف فيه. طالت لحيته أكثر، غزت التجاعيد وجهه ولم يعد يتكلم إلا نادراً.

فجرذاك قبلت الأنسامُ الرقيقة كأجنحة الملائكة وجوهَ الأطفال الذين أصروا على أن يوقظهم أهلهم لتناول السحور لكنهم أشفقوا عليهم فتركوهم نائمين.

نصوص شعرية

مانيفيستو

جان بابير

شعر

هواجس عشرينية

للشاعرة أمينة رفعت محمد

أنصفنا القدر بأقل ما نستحق

ومن كنا ليمنحنا ما نستحق

سوى جحافل من المشردين

متبعثرين على الأرصفة

لا حول لها ولا قوة

ناسين ما ينتظرنا في الأفق

من الشتات

والقهر

والصراع اللامتناهي

من ذاك الأمل المنسي

في زاوية الذاكرة المغتربة

التي كلما عاودنا ضرب كرة الحظ

في الميدان

ارتدت خالية الوفاض

تاركةً فينا آلاماً

اعتدنا عليها منذ الأزل

Lîrîk

sed û lîrîkek

Memo Seyda (Hussain Hajj)

Stran û kilamên Kurdî, ne tenê bê piştgiriya dewleta neteweyî li ser piyan mane, lê gelek caran jî di şertên qedexekirinê, sansorê, anjî asîmîlasyonê de hatine afirandin. Di van şertan de, ziman bixwe dibe cihê parastin û berxwedanê. Ji ber vê yekê, gotin rola xwe fireh dikin: ew ne tenê bi muzîkê re ne, lêbelê wateya wê peyda dikin, wê bi jiyana rastîn û bîreweriya giştî û nasnameyê ve girê didin. Herweha, nebûna dewletê bandoreke kûr, ne li ser tenê çi tê gotin, lê li ser çawa tê gotin jî kiriye

Şano

Mizawir

Ya Nivîskar Salih Bozan

Nîgarkêş: (Bi xwe re diaxive) Min gelek aferîde afirandin, lê ez zêdetir di Mendîn de bi hunera afirandinê hest bûm. Ev aferîde wekî min bedew e; ji ezelê ta niha, ev cara yekem e ez bi nîgarkêşiya xwe kûr hest dibim. Bi rastî ev cîhan hêjayê çêkirinê bû ji bo Mendîn û kurdûndeyên wî tê de bijîn. Bi çêkirina vî aferîdeyî ez bi tenahiya xwe ya bêhempa hest bûm. Aferîdeyên min ên din kukum in, ti carî ez negîhandim vê hestê. Heta Mizawirê ku her gav li hember min zelûl e û sicdeyan dike, ez bi sicdeyên wî ne wiqas kêfxweş bûm, qasî hîro ez bi gotinên Mendîn bextewr im

roman

pêlên bêdeng

ya wêjekar

kovan sindî

Nîşên weke gêjan li dorên xwe çerixî, li rûyê rûbêr yê aram mêze kir û got, ‘Çi bi serê cana min hat û bi kude çû?. Ey pêlên bêdeng, dê biaxivin û bersivekê bidin.’

‘Divê em canekî vejînin, heta yekî peyda bikin’, Brahîm destê xwe da bin çengê wî û bi xwe re bir,‘Dê vêcar were ji berî, tu bi xwe jî berze bibî, eger mirov winda bû, nikane yekî winda di vê biyabana tarî û hov de peyda bike!. Noşdarek dîn yan jî nexweş nikane dînekî yan nexweşekî çareser 

.’bike